ODA ARKADAŞIM

Melisa, okul öncesi son haftalarını kampta geçirmek istemişti. İlandaki “ikişer kişi konaklama” bilgisini gözden kaçırmıştı… Valizler indirildi, odalar hızla eşleştirildi. Melisa, Serap ile aynı odada kalacaktı. Karşısında yeni oda arkadaşı Serap duruyordu. Neşeyle gülümsüyor, ona el sallıyordu. Renkli kıyafetleri, dağınık saçları dikkat çekiyordu. Melisa içinden, “Ah, yandık!” diye geçirdi.

Odaya girince Serap’ın eşyaları yayıldı. Melisa’nın içi bir anda daraldı. Bu kızla nasıl yaşayacağını düşünmeye başladı. Serap, asansörde hayatını anlatmıştı bile. Melisa, bu rahat tavırlardan hiç hoşlanmazdı. Melisa tek çocuktu, yalnız yaşamaya alışkındı. Odasında kendi düzenini kurmayı seviyordu.

Biri hızlı, diğeri yavaş hareket ediyordu. Biri oldukça dağınıkken, diğeri zıddında düzenliydi. Farklılıkları zaman zaman çatışmaya sebep oluyordu. Yemek saatlerini kaçırma, hazırlanırkenki dağınıklık ve yüzmeye giderken eşyalarını unutması Melisa için yorucu oluyordu. Birinin kendisini kontrol etmesi ve arkasından düzeltip uyarması da Serap için sıkıcıydı.

Neyse ki kısa süreli bir kamp diye düşünüyorlardı…

Başta uzun sanılan kamp çabucak geçmişti. Ve birbirlerinden eskisi kadar şikâyet etmiyorlardı. Melisa artık Serap’ı anlamaya başlamıştı. “Alışamadım ama bu kız da böyle işte” diye düşünüyordu. Bu düşünce onu oldukça rahatlatmıştı. Serap da Melisa’yı artık anladığını düşünüyordu. Melisa bir ortamda gecikince onu savunuyordu. Bu nasıl oldu ikisi de bilmiyordu.

Ayrılık günü geldiğinde sarılıp ağlayacaklarını ikisi de düşünmemişti. Bu kısa süren kamp onları birbirlerine alıştırmıştı ve bir şeyleri değiştirmişti.

Eve döndüklerinde çok geçmeden yeni okul dönemi başladı. Melisa üniversite yurdunda kalıyordu. Bu yıl son sınıfa gidiyordu. Yurda yerleştiğinde yeni oda arkadaşıyla karşılaştı.. Artık yeni oda arkadaşı Cansu’ydu. Cansu, memleketinden getirdiği cezeryeyi uzattı. “Hoş geldin” dedi sıcacık gülümseyerek. “Birlikte mezun olacağız gibi görünüyor.”

Cansu da Melisa’dan oldukça farklı özelliklere sahipti. Fakat bu farklılıklar Melisa’yı rahatsız etmiyordu. Çünkü Melisa artık farklılıklara başka gözle bakıyordu. Önce benzer yönlerini fark ediyordu. Sonra aralarındaki farklılıklarını anlamaya çalışıyordu.

İyi ilişkiler kurmanın anahtarını bulmuş gibiydi…

Önce tanımaya sonra farklılıklarda ortak çözümü yakalamaya çalışacaktı.

Böylelikle okul hayatı geçen seneye göre kolaylaşmıştı. O akşam geçen yazı hatırladı. Serap’la yaşadıkları gözünün önünden geçti. Başta onunla aynı odayı paylaşmak istememişti. Şimdi ise hayatını değiştirdiğini görüyordu.

Biri sabrı öğretmişti, diğeri paylaşmayı.

Biri düzeni göstermişti, diğeri akışta kalmayı.

Her insan, Melisa’ya başka şeyler katıyordu…

Melisa da artık bunu çok iyi biliyordu. O yaz sadece bir kamptan ibaret değildi. Kendisi ve ilişkileri için bir dönüm noktasıydı. Kimseyi değiştirmeye çalışmayınca ilişkiler güzelleşiyordu.